Tatoeages fascineren mij al vanaf jonge leeftijd. Ik was 15 toen ik mijn eerste liet zetten en wist gelijk al dat het niet bij die ene zou blijven. Ik weet het nog goed, 45 piek voor een schorpioentje vanaf de muur gekozen, zo ging dat vroeger. Vanaf die tijd kom ik dus al bij Frenkey over de vloer. Eerst als klant, later als vriend. Ben dan ook vanaf die tijd niet meer uit de studio weg te slaan. Als ik even tijd heb ben ik dan ook bij de boys te vinden. Om te helpen of om er gewoon te zijn, al is het alleen maar om het gezoem van de machines te horen  Door die passie gedreven ben ik dan ook begin van dit jaar naar Nieuw-Zeeland afgereisd om naar mijn Maori vriend en MOKO (tatoeage)- meester Gordon Toi te bezoeken. Niet zozeer om me daar te laten tatoeëren, maar meer om wat meer over hun cultuur te weten te komen. Ik vond dat iets wat ik terug moest doen, omdat ik inmiddels de trotse drager van enige Moko was , die ik tijdens een expositie over Moko, door Gordon had laten aanmeten. De beste manier volgens Gordon om iets te leren over hun cultuur was meegaan op een soort trainingskamp op een onbewoond eiland.  En wat voor een kamp, een week lang Taiaha training (houten zwaard vechten) en Haka´s (krijgsdansen) leren. Vanaf ´s morgens 7 tot ´s avonds 7 in de kokende zon of regen, alleen in je korte broek trainen, trainen en nog eens trainen. Na het eten traditionele gebeden en liederen zingen tot diep in de nacht. Nog nooit in mijn leven zoveel spierpijn gehad (terwijl ik toch aardig sportief ben), heb nog nooit zo diep hoeven gaan, maar wat een geweldige ervaring ! Op het eiland waren de jongens met de traditionele broektatoeages, Puhoro genaamd (die overigens 2/3 van je lichaam beslaat) toch wel de fanatiekste. Ze hadden eigenlijk een voorbeeldfunctie. Het werd van ze verwacht om er meer dan 100 % tegenaan te gaan. Schitterend zo´n Puhoro, mijn grootste wens, maar eigenlijk niet voor Pakeha´s (blanken). Eenmaal teruggekeerd van het eiland kon ik mijn geluk niet op toen Gordon me vertelde dat hij had besloten dat de tijd voor mijn gekomen was om een Puhorodrager te worden. De eerste blanke door hem gedaan. Een bijkomende zaak is dat een Puhoro in 4 of 5 dagen achter elkaar gezet wordt. Je word geacht om de pijn te verdragen, dus niet piepen, kreunen of wat dan ook, maar blijven liggen totdat de Moko-artiest zegt dat het genoeg is geweest. Het is de mannelijke manier om pijn te verdragen zoals de vrouwen de weeën moeten verdragen tijdens het schenken van nieuw leven. Ze kunnen alles van me afpakken behalve m´n Puhoro.
 
|
